دهکده‌های وحشی

اردوگاه‌های وحشی

روی نقشهٔ هر جهان، اردوگاه‌های NPC پراکنده‌اند: در سه سطحِ سختی از فرقه‌های سکا، کوه‌نشینان، صحرانشینان، جنگل‌نشینان و یاغیان، به‌علاوهٔ سطح چهارمِ ویژه: قلعهٔ مغول. اردوگاه‌های سخت‌تر، پادگان و دیوار بزرگ‌تر اما غنیمت بسیار بیشتری دارند.

• اردوگاه‌ها بین همهٔ بازیکنان مشترک‌اند: هر که زودتر بتازد غنیمت را می‌برد و منابع و پادگان اردوگاه به‌مرور دوباره پر می‌شوند — منابع بی‌درنگ، ولی مدافعان پس از یک مکث.
• در نبرد با اردوگاه‌ها «روحیه» اثری ندارد و سپر آغازین شما با حمله به آن‌ها نمی‌شکند — بهترین جا برای آبدیده‌کردن ارتش تازه.
• جاسوسی از اردوگاه‌ها آزاد است و پادگان و منابعِ لحظه‌ای آن‌ها را نشان می‌دهد.
• مدافعان اردوگاه فقط دفاع می‌کنند و هرگز به کسی حمله نمی‌کنند؛ آمارشان در صفحهٔ نیروها.
• در جهان‌های استان‌ها، اردوگاه‌ها سرزمین به سرزمین پخش می‌شوند و هر سرزمین از هر سطح به یک اندازه اردوگاه دارد.

چهار سطح سختی

هر اردوگاه دقیقاً یکی از چهار سطح سختی است و نامی که روی نقشه می‌بینید، همان سطح را می‌گوید: واژهٔ اولِ نام، سختی است — روستا آسان‌ترین، سپس اردوگاه، سپس دژ، و قلعهٔ مغول سخت‌ترین نقطهٔ نقشه — و واژهٔ دوم فقط فرقه است و تنها نام و ظاهر مدافعان را عوض می‌کند، نه قدرتشان را.

این عددها، عددهای روزهای نخستِ جهان‌اند. پادگان و سقف غنیمتِ هر سطح با بالا رفتنِ عمرِ جهان بزرگ‌تر می‌شوند و زمانِ پرشدن کوتاه‌تر — رشد اردوگاه‌ها را ببینید. شمارِ اردوگاه‌ها، جایشان روی نقشه و سطحِ دیوارشان هرگز تغییر نمی‌کند.

آمار دفاعی مدافعان سطح ۱ تا ۳ در صفحهٔ نیروها آمده است. «سقف غنیمت» بیشترین مقداری است که اردوگاه از هر منبع نگه می‌دارد؛ هر فرقه یک منبعِ ویژه دارد که بیشتر از بقیه ذخیره می‌کند (سکا و یاغیان گندم، کوه‌نشینان آهن، صحرانشینان گِل، جنگل‌نشینان چوب)؛ قلعهٔ مغول منبع ویژه ندارد و هر چهار منبعش برابر است. اینکه چقدر از این غنیمت را با خود می‌برید، به مجموع ظرفیت غارتِ نیروهای زنده‌مانده بستگی دارد.

برتریِ تمدن ماد در برابر اردوگاه‌ها

موجی که از یک آبادیِ تمدن ماد به یک اردوگاه وحشی حمله می‌کند، ۲۵٪ قدرتِ حملهٔ بیشتری دارد. این تنها برتریِ تهاجمیِ ماد است و عمداً رو به بیرون از بازیکنان بسته شده:

• فقط اردوگاه‌های وحشی. در نبرد با بازیکنانِ دیگر، در برابر دیو سپید و بر سرِ صندوق‌های گنج هیچ اثری ندارد.
• آمارِ خودِ سربازها عوض نمی‌شود. عددی که در صفحهٔ نیروها و در پادگان می‌بینید همان است و همان می‌ماند؛ این پاداش روی مجموعِ قدرتِ موج اعمال می‌شود، نه روی تک‌تکِ نیروها.
• ملاک، تمدنِ آبادیِ اعزام‌کننده است — نه تمدنِ حساب شما. مثل پنهانگاه و دیوار، آبادیِ تسخیرشده با تمدنِ مالکِ جدید حساب می‌شود.
• دژکوب‌ها هم از همین نسبت بهره می‌برند. نسبتِ حمله‌به‌دفاع که شکستنِ دیوار بر پایه‌اش حساب می‌شود همین عدد است، پس دیوارِ اردوگاه زیر یک موجِ مادی زودتر فرو می‌ریزد.

زمان پرشدن دوباره

اردوگاه‌ها بین همهٔ بازیکنانِ جهان مشترک‌اند: هرکس زودتر بتازد غنیمت را می‌برد و مدافعانی که کشته می‌شوند، برای همه کم شده‌اند. پس از آن اردوگاه خودبه‌خود ترمیم می‌شود — ولی منابع و مدافعان دو قانونِ جدا دارند، و همین شکافْ بهترین فرصتِ غارت را می‌سازد.

منابع — بی‌درنگ و خطی

• منابع از همان لحظه که اردوگاه خالی می‌شود شروع به بازگشت می‌کنند؛ هیچ مکثی در کار نیست.
• زمانِ جدول بالا، زمانِ بازگشت از صفر تا کامل است: روستا ۱۲، اردوگاه ۱۶، دژ ۲۰ و قلعهٔ مغول ۲۴ ساعت.
• آهنگ ترمیم خطی و ثابت است: هر ساعت به‌اندازهٔ سهمی ثابت از ظرفیتِ کامل بازمی‌گردد — روستا ساعتی ۸٫۳٪ و قلعهٔ مغول ساعتی ۴٫۲٪.

مدافعان — چرخهٔ بازسازی

پادگان همراه منابع پر نمی‌شود. وقتی اردوگاهی را کاملاً پاک کنید، یک چرخهٔ بازسازی آغاز می‌شود: نخست مکثی که در آن هیچ نیرویی ساخته نمی‌شود، و سپس ساختِ یک پادگانِ کامل با آهنگی ثابت.

• مکثِ آغازِ چرخه ۲ ساعت است و با بالا رفتنِ عمرِ جهان تا ۱٫۵ ساعت کوتاه می‌شود (رشد اردوگاه‌ها).
• پس از مکث، پادگان در همان زمانِ پرشدنِ جدول بالا به سقفِ خود می‌رسد. برای یک روستا در روزهای نخست یعنی ۲ ساعت مکث و ۱۲ ساعت ساخت: رویِ‌هم ۱۴ ساعت.
• پاک‌کردنِ دوبارهٔ اردوگاه در میانهٔ چرخه هیچ اثری بر چرخه ندارد — نه آن را از نو آغاز می‌کند، نه عقب می‌اندازد و نه تندتر می‌کند. فقط نیروهایی را که همان لحظه ایستاده‌اند می‌کشد. چرخه سرِ وقتِ خودش تمام می‌شود.
• بازسازی با پایانِ چرخه متوقف نمی‌شود: اگر اردوگاه هنوز به سقفش نرسیده باشد، بی‌مکث به ساختن ادامه می‌دهد تا پر شود.
• چرخهٔ تازه تنها وقتی آغاز می‌شود که اردوگاهی را پاک کنید که چرخهٔ پیشینش به پایان رسیده باشد. حمله به اردوگاهی که هیچ مدافعی ندارد چرخه‌ای نمی‌سازد.

رشد اردوگاه‌ها با عمر جهان

اردوگاه‌ها همیشه همان اردوگاهِ روزِ نخست نمی‌مانند. هرچه جهان پیرتر می‌شود، غنیمت و پادگانِ هر سطح بزرگ‌تر و زمانِ پرشدنشان کوتاه‌تر می‌شود، تا روز ۴۰ که رشد می‌ایستد و دیگر هیچ عددی تکان نمی‌خورد.

غنیمت تندتر از پادگان بالا می‌رود، و این عمدی است: هرچه جهان پیرتر شود، هر مدافع غنیمتِ بیشتری را نگه می‌دارد. یک روستا در روز ۴۰، ۴ برابرِ روزِ نخست غنیمت دارد ولی تنها ۲ برابر مدافع — پس به‌ازای هر مدافعی که می‌کشید ۲ برابر غنیمت می‌برید. و چون انبارِ بزرگ‌ترش در زمانی کوتاه‌تر پر می‌شود، در هر ساعت ۶ برابرِ روزِ نخست غنیمت می‌سازد (ستونِ آخر). هرچه سطح بالاتر، این رشد آرام‌تر است: قلعهٔ مغول در روز ۴۰ در هر ساعت ۲٫۴ برابرِ روزِ نخست غنیمت می‌سازد.

• غنیمت و زمانِ پرشدن برای هر چهار سطح با هم و از روز ۴ رشد می‌کنند. پیش از آن روز، هر اردوگاه دقیقاً همان است که ساخته شده. انبارِ بزرگ‌تر در همان زمانِ پرشدنِ کوتاه‌شده پر می‌شود؛ برای همین است که غنیمتِ هر ساعت از سقفِ غنیمت هم تندتر بالا می‌رود.
• پادگان اما هر سطح از روزِ خودش رشد می‌کند (ستونِ سوم): روستا زودتر از همه و قلعهٔ مغول دیرتر از همه، چون در روزهای نخست کسی توانِ گرفتنِ قلعه را ندارد و بزرگ‌کردنِ پادگانش آن را فقط دورتر از دسترس می‌برد. پس برای سطح‌های بالاتر پنجره‌ای هست که اردوگاه پرغنیمت‌تر و تندتر پر می‌شود بی‌آنکه پادگانش بزرگ‌تر شده باشد: یک قلعهٔ مغول از روز ۴ غنیمتِ بیشتری دارد و زودتر ترمیم می‌شود، ولی تا روز ۱۰ هنوز همان ۹۵۵ مدافعِ روزِ نخست را دارد.
• مکثِ آغازِ چرخهٔ بازسازی هم کوتاه می‌شود: از ۲ ساعت به ۱٫۵ ساعت تا روز ۲۵.
• شمارِ اردوگاه‌ها، جایشان روی نقشه و سطحِ دیوارشان هرگز تغییر نمی‌کند. دیوار تنها آمارِ دفاعیِ اردوگاه است که می‌توانید برای تمامِ عمرِ جهان رویش حساب کنید و موجِ دژکوبتان را بر پایه‌اش بچینید.
• رشد روزبه‌روز است، نه لحظه‌به‌لحظه: عددها در طولِ یک شبانه‌روز ثابت می‌مانند.

باف‌ها: پاداش شکار

کشتن مدافعانِ هر فرقه، پیشرفتِ «باف» همان فرقه را پر می‌کند. با پرشدن نوار می‌توانید بافی ۲۴ ساعته فعال کنید:

در هر لحظه فقط یک باف می‌تواند فعال باشد؛ با فعال‌کردن یک باف، پیشرفت همهٔ فرقه‌ها صفر می‌شود و تا پایان باف، پیشرفت تازه‌ای جمع نمی‌شود.